Dick Schievels

Dick Schievels (1952) studeerde en werkte tot 1988 aan de Universiteit van Amsterdam (psychologische functieleer met specialisatie neuropsychologie). Van 1988 tot 1991 volgde hij een opleiding tot informatica-intermediair. Vanaf 1991 was hij eind- en hoofdredacteur van diverse vakbladen op het gebied van de informatietechnologie. Op dit moment is hij werkzaam bij Array Publications in Alphen aan den Rijn. Hij is daar hoofdredacteur van Database Magazine en Business Process Magazine.

In een wereld die steeds sneller digitaliseert, komt onze privacy steeds verder onder druk te staan. Overal laten we onze sporen achter, sporen ook die steeds moeilijker zijn uit te wissen. In sommige stedelijke gebieden is de cameradichtheid al zo groot dat een willekeurige persoon kilometers lang in beeld kan worden gehouden. In fietsenhokken en parkeergarages blijft niets onbespied. En via je mobieltje kun je tegenwoordig al permanent fysiek getraceerd worden, als men wil.
 Veel van bovenstaande registrerende activiteiten worden gerechtvaardigd vanuit een standpunt van security, maar het merendeel van de gegevens die her en der worden vastgelegd komen voort uit een natuurlijke neiging van computers om data te produceren en op te slaan. Dat althans is de stelling van de bekende securityspecialist Bruce Schneier, die ik voor dit Infosecurity-nummer over 'privacy' interviewde.
 Data zijn dé vervuilende factor van de huidige informatie-eeuw, zegt Schneier. Ze zijn het natuurlijke bijproduct van elke interactie waaraan een computer te pas komt. Indien ze niet worden opgeruimd, blijven ze eeuwig bestaan. Hergebruik kan waardevol zijn, maar moet met zorg worden omkleed, anders kan er grote schade optreden.
 Schneier is goed in het schetsen van doemscenario's. In zijn geschriften wijst hij bijvoorbeeld op de voortschrijdende miniaturisering van de hierboven reeds aangehaalde camera's, zodat je die straks in het geheel niet meer zult kunnen waarnemen en voorspelt hij de ondergang van het vrijblijvende gesprek. Maar een gemeenschap functioneert nu juist bij gratie van het feit dat gesprekken wél een tijdelijk karakter hebben, dat mensen wél dingen kunnen vergeten en dat mensen niet elk woord dat ze uiten hoeven te rechtvaardigen, signaleert hij vervolgens. Is er dan nog hoop voor onze privacy, vragen wij ons af?
 Verrassend genoeg hoeven we ons daarover volgens Schneier niet al te veel zorgen te maken. Zijn optimisme is gebaseerd op een rotsvast geloof in wet- en regelgeving. Privacy bewaak je door middel van wetten, is zijn adagium. "Die wetgeving is er niet opeens morgenochtend als je wakker wordt. Dat kan wel vijf of tien jaar duren. En misschien zijn we wel twee generaties verder voordat we die klus hebben geklaard. Maar uiteindelijk zullen we dit probleem oplossen, daar ben ik heilig van overtuigd."
 Bent u ook zo optimistisch?