Dick Schievels

Dick Schievels (1952) studeerde en werkte tot 1988 aan de Universiteit van Amsterdam (psychologische functieleer met specialisatie neuropsychologie). Van 1988 tot 1991 volgde hij een opleiding tot informatica-intermediair. Vanaf 1991 was hij eind- en hoofdredacteur van diverse vakbladen op het gebied van de informatietechnologie. Op dit moment is hij werkzaam bij Array Publications in Alphen aan den Rijn. Hij is daar hoofdredacteur van Database Magazine en Business Process Magazine.

In het vorige nummer van Infosecurity stond een interview met securityspecialist Bruce Schneier over privacy. De kern van zijn betoog?

Een van de belangrijkste redenen waarom onze privacy steeds meer onder druk komt te staan, is terug te voeren op de natuurlijke neiging van computers om data op te slaan. Als die data eenmaal zijn opgeslagen, kun je ze ook verhandelen. Dat is echter geen ramp, want gelukkig is er een effectieve manier om dat tegen te gaan: wetgeving. Privacy bewaak je door middel van wetten, zegt Schneier. Het kan even duren voordat die wetten zijn ontwikkeld en ingevoerd, maar dat dat zal gebeuren staat vast... (En ik vroeg u in deze kolommen of u ook zo optimistisch was, weet u nog?)

Nee, ik ben dus niet zo optimistisch wat die wetgeving betreft. Verre van, zelfs. De mens is maar een nietig wezen en wetten zijn in één dag afgeschaft. Mijn hoop is juist gericht op de techniek! Dezelfde bron die Schneier aanwijst als de oorzaak van alle privacyellende, zal onze redding zijn. Want techniek kan het best met techniek bestreden worden.

Zou het bijvoorbeeld niet fantastisch zijn als we op internet onbespied zoekopdrachten zouden kunnen uitvoeren? Dat we vragen kunnen versturen en antwoorden ontvangen, zonder dat ook maar iets of iemand kan achterhalen welke vragen we hebben gesteld?

Wel nu dat kan! Drie onderzoekers met de trommelvliesstrelende namen Vittorio Giovannetti, Lorenzo Macone en Seth Lloyd hebben reeds een jaar geleden een prototype ontwikkeld van een zoekmachine die antwoorden kan geven zonder fysiek de reeks bits te detecteren (laat staan kopiëren) waarin de vragen zijn geëncodeerd, en dus zonder te weten wat de vragen waren. Dit heet 'kwantumzoeken' en hoe het precies werkt is na te lezen in de Nederlandstalige editie van Scientific American (nummer 6, 2009). Het is de opmaat naar een kwantuminternet waarop nieuwe technieken uiteindelijk zelfs de privacy kunnen garanderen van ál onze activiteiten op het wereldwijde web.

En denk nu niet dat dit alleen nog maar in theorie bestaat. De eerste 'simpele' experimenten hebben onlangs plaatsgevonden en aangetoond dat kwantumzoeken in alle privacy echt mogelijk is. Het zal natuurlijk nog even duren voordat we van internet een kwantumnet gemaakt hebben. Maar dat die kwantumprivacy er komt, daar ben ik rotsvast van overtuigd. De mens is sóms een olifant!

Bent u ook zo optimistisch?